yolda olmak

insanın hayat amacı yaptığında kendini bulduğu ve hep güzel insanlarla tanışmasına sebep olan muhteşemlik. ayrıca kemal kaya adlı bloggerın sitesinin adı.
Hep bir şeyler bir şeylere varsın istiyoruz. Oysa yolda olmak güzeldir, yolda olmak kıymetlidir. İlla varacağın yer değil olay. Sonuç odaklı düşünmek değil. Bugün yüzünü güldüren hiçbir şeye sırtını dönmemek gerekiyor.
Ve yolda olmanın keyfine varmak, Güneşi yolda batırmak, biten günün hakkını vermiş olmak.
aslında felsefi baktığım bir olay bu. biz, her birimiz yoldayız şu an. evimizde, sokakta, hapiste kısacası nerede olursak olalım, yoldayız aslında. yaşıyoruz. dört duvar bir odada insan görmeden geçirsek bile günlerimizi, yaşıyoruz ve bir şeyler öğreniyoruz.
mesela verdiğim örnek için konuşayım: sabrı öğreniyoruz, insanın kıymetini, özlemenin acımasızlığını ve daha bir sürü şeyi,yapayalnız kaldığımız o odada öğrenebiliyoruz.
okulda bir sürü kitap bilgisinin yanında paylaşmayı öğreniyoruz. bir de sümsük, yılışık veletlerin cillilerini ütmeyi falan(çarkına siçtuklarım)
iş yerinde alakamız olmayan ne varsa yapmayı, alakamız olan ne varsa uzak durmayı ve bu ikisi arasında, sabah erken kalkıp gece çok geç yatarak hayatta kalmayı öğreniyoruz...gibi.

yol bir öğrenme halidir aslında. illa yürünülen bir şey değildir. yol bulunduğun yerden gitme halidir. bunu düşünerek de yapabilirsin, yürüyerek de. ancak yürüyerek yaparsan gezgin derler. düşünerek yaparsan hayalperest olursun. çok takılma sıfatlara. sen yeter ki duvarlarını yık ve o ilk adımı at. ister büyük kanyona olsun o adımlar, ister yıkamadığın ön yargılarının bir düşünce uzağına olsun. sen karar ver de, zaten kendini yolda bulursun.
İnsanın beynini eritecek kadar sıcak zamanlarda susuz bir şekildeyseniz, çiledir.
anda olmaktır geçmişi geleceği bir kenara bırakıp sadece anda olmak
yoluna göre değişir. mutlu olmaktır umarım herkes için.

bazen bitmesini istemezsin, bazen dakikalar geçmek bilmez. en son ülkemden ayrılmak için yola çıktığımda babam öyle ağladı öyle ağladı ki.. o yol hiç bitmedi. üç yıl olacak neredeyse, yüzü hiç gitmedi gözümün önünden. çok geceler kızdım kendime. kendimle hesaplaştım. ama hayat işte. şimdi beni bıraktığı o havaalanından kendisi çıkacak yola, yanıma gelecek sayılı gün kaldı. ona biletini aldığım gün, uzun zaman sonra o kadar içten güldüğüm ilk gün olmuştu. yaz hemen gelse, o yol hemencik bitse keşke
fiziki olarak, bedenen yolda bulunmanın dışında, insanın mental anlamda da ilerlemesini sağlayan, insanı kendi benliğine yaklaştıran eylemdir.
evden çıkmaktan nefret ederdim, sonra fark ettim ki yürüdükçe kaçabilecek gibi oluyorum bazı şeylerden, ardından akıl ettim dünyanın ne derece güzel olduğunu; buraya ait olmadığıma ek olarak, beni bekleyen yerlerin de varlığını anladım. o gün bu gündür yoldayım işte, herkese tavsiye ederim.